छोटा पतंग आणि मोठं आकाश
एका छोट्या गावात आरव नावाचा एक मुलगा राहत होता.
आरवला पतंग उडवायला खूप आवडायचं.
तो रोज शाळेतून आल्यावर छतावर जाऊन पतंग उडवत असे.
एक दिवस तो आकाशाकडे बघत म्हणाला,
“वा! माझा पतंग किती उंच गेला आहे! पण अजून उंच गेला तर किती छान वाटेल ना!”
त्याच्या शेजारी उभा असलेला त्याचा मित्र रोहन हसत म्हणाला,
“अरे, इतकंच पुरे आहे. एवढ्या उंचीवर कोण जातं?”
आरव म्हणाला,
“मला अजून उंच जायचं आहे. मला सगळ्यात उंच पतंग उडवायचा आहे.”
दुसऱ्या दिवशी आरव बाजारातून नवीन पतंग आणि मजबूत दोर घेऊन आला.
आईने विचारलं,
“काय रे, एवढं सगळं का घेतलंस?”
आरव हसत म्हणाला,
“आई, मला माझा पतंग सगळ्यात उंच न्यायचा आहे.”
आई प्रेमाने म्हणाली,
“ठीक आहे, पण त्यासाठी तुला धीर आणि मेहनत लागेल.”
आरव रोज सराव करू लागला.
पहिल्या दिवशी पतंग पटकन खाली आला.
दुसऱ्या दिवशी दोर तुटला.
कधी पतंग झाडात अडकला, तर कधी वाऱ्यामुळे खाली पडला.
रोहन पुन्हा म्हणाला,
“मी सांगितलं होतं ना, इतकं उंच जायचं काही उपयोग नाही.”
पण आरव हार मानायला तयार नव्हता.
तो स्वतःशीच म्हणाला,
“एक दिवस मी नक्की माझा पतंग सगळ्यात उंच नेईन.”
तो रोज नवीन गोष्टी शिकू लागला —
वाऱ्याची दिशा कशी ओळखायची, दोर कसा सांभाळायचा, पतंग कधी सोडायचा.
हळूहळू त्याचा पतंग आधीपेक्षा जास्त उंच जाऊ लागला.
एक दिवस गावात पतंग स्पर्धा झाली.
सगळे मुलं आपले पतंग घेऊन आले होते.
रोहनही आला होता.
स्पर्धा सुरू झाली.
सगळ्यांचे पतंग आकाशात उडू लागले.
आरवने शांतपणे आपला पतंग उडवायला सुरुवात केली.
तो हळूहळू, काळजीपूर्वक दोर सोडत होता.
त्याचा पतंग वर, अजून वर, अजून वर जात होता.
थोड्याच वेळात सगळ्यांच्या नजरा आरवच्या पतंगाकडे वळल्या.
तो सगळ्यांत उंच गेला होता!
रोहन आश्चर्याने म्हणाला,
“वा आरव! तू खरंच सगळ्यात उंच पतंग उडवलास!”
आरव आनंदाने म्हणाला,
“जर आपण मोठं स्वप्न पाहिलं आणि त्यासाठी प्रयत्न केले, तर ते नक्की पूर्ण होतं.”
आई दूरून हे सगळं पाहत होती.तिच्या डोळ्यात आनंद होता.
तात्पर्य:
मोठी स्वप्न पाहा आणि ती पूर्ण करण्यासाठी सतत प्रयत्न करा.
बाल कथा:
dream big, बालकथा, बाल कथा, boli marathi, moral stories in marathi, moral stories for kids,